سرود زندگی

نگاه

ninuchka — Fri, 11 May 2012 20:58:47 GMT

امروز که رفتم بیمارستان تا به خواهرم سر بزنم جلوی در ای سی یو یک لحظه قلبم ایستاد ....انگار زمان و مکان رو گم کرده بودم کسی که روبرم روی تخت افتاده بود تمام صورتش ورم کرده بود دهانش باز بود و لبهاش پر از زخم ....پلکهاش ورم کرده بود ...دیگه نمی شد برق نگاهش رو دید...تاولهای صورتش ترکیده بود ...یک لحظه یاد مجروحین شیمیایی افتادم...یکی تو ذهنم تکرار می کرد این خواهر من نیست

خواهر من زیبا بود همیشه مرتب وخوش صحبت ...عاشق شعر...انقدر قشنگ شعر می خوند که از شنیدن سیر نمی شدیم...دستش رو گرفتم سلام کردم از ترس اینکه پوستش الوده نشه نمی تونستم صورت زخمیش رو ببوسم ...دستهاش بی حرکت یود ...تو گوشش گفتم خوب می شی صبور باش اما خدا می دونه که خودم چقدر الهم رب اشرح لی خونده بودم که قلبم از سینه بیرون نیاد....و با من صبوری کنه ...یاد شعرهای قشنگش افتادم ...تو بی وفایی و من دل به افتاب زین رو سپرده ام...تو گوشش گفتم در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع.....

خدایا در شب ولادت مادر سادات و بانوی دو عالم به این دو مادر رحم کن مادری در استانه مرگ در بستر ومادری که پشت در بخش می ایسته و تو چشمهای من نگاه می کنه با یک پرسش.....بچه ام زنده می مونه؟....و به من قلبی عطا کن تا در این غم عظیم صبوری کنم.....در جام من می بیشتر کن ساقی امشب....بامن صبوری بیشتر کن ساقی امشب

التماس دعا

سیب

ninuchka — Fri, 09 Mar 2012 18:23:00 GMT

شعر اشناییست از حمید مصدق که همه شنیدند و البته جوابیه ای منسوب به فروغ که به گفته اهل فن نه از نظر زمان و نه از نظر نگارش به شعر فروغ شبیه نیست

من شیفته قلم هر دو شاعرم ...من هم چند خطی نوشتم که دوستان پسندیدند

قصه خنده و نادانی و سیب

باغبانی که به دنبال تو می امد

ومن.....

قصه سیب نبود

رفتن وماندن رازیست

که ما می دانیم

انچه از دست تو افتاد به خاک

سیب دندانزده.... عشقیست

که چون شیشه عمر تو شکست

و تو اندیشه کنان

سیب را متهم رفتن من می نامی

مهر سیبییست که در باغچه فلب تو

خواهد رویید

باغبانانش عشق

و تو هر روز اگر می ماندی

سبدی سیب

به من می دادی

من اگر می ماندم

شاید امروز

به هر رهگذرخسته این کو چه سرد

سیب می بخشیدم

عشق

ninuchka — Sun, 26 Feb 2012 23:29:59 GMT

شهری لبریز از فراموشی

در ازدهام ادمهایی

که نمی بینند

و فراموش می کنند

عاشقان این دیار را

اینجا سالهاست

که فرهاد مرده است

و تنها بیستون

یادگارش را

در سینه دارد

این صورتکهای رنگارنگ

انگاره های شهرمان

نخوانده اند

غم نامه های مجنون را

بر مزار لیلی

نشنیده اند

اواز فرهاد را

همنوا با ساز تیشه اش

من ضربان عشق را

در کوچه های نارنجستان

شنیده ام

و همنوا شده ام

با حافظه شیراز

در اسانی عشقی

که کوه را می لرزاند

در استانه مرگ

ninuchka — Sat, 18 Feb 2012 22:48:00 GMT

ساعت حدود هفت شب بود ومن که از هفت صبح کارم رو شروع کرده بودم دیگه تو فاز روغن سوزی بودم ...مریض اخر مرد ۶۵ ساله ای بود مبتلا به کانسر ریه ...همراه پسرش که حدودا ۳۵ ساله بود با یک بیماربر امد تو...اول خیال کردم گوشهام از خستگی اشتباه می شنوه صداش مثل صدای بچه ها بود!!!!!!!!!

از اه وناله کردن سیر نمی شد و پسرش باهاش درست مثل یک بچه دو ساله صحبت می کرد....و این مرد ۶۵ ساله ادای بچه های لوس رو در می اورد!!!!!!!!!!

روی تخت دست منو پس می زد ومثل یک بچه جیغ جیغ می کرد که می خوام بشینم ...به من دست نزن....وپسرش نازش می کرد که یک دقیقه بخواب ...پسر خوبی باش...

مجبور شدم بهش تحکم کنم تا ساکت دراز بکشه چون سونوگرافی کار دردناکی نیست

از پسرش پرسیدم دمانس داره گفت نه

ازش پرسیدم می خوای بقیه عمرت رو چکارکنی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟نمیدونم این حس گناه مال چی بود که برای جبران مادر پدرش شده بود .....این مرد ۶۵ ساله می خواست روزهای باقیمانده عمرش رو چکار کنه؟؟؟؟؟؟به چه بهایی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

موقع رفتن مرد که از من نوازشی که می خواست نگرفته بود با تحکم گفت با مریض اینطوری برخورد نمی کنند....صداش بم بود ومردانه ...فقط نگاهش کردم

یاد پسرکم تو زنجان افتادم که با گردن افراشته وپشت صاف پرونده بخشش رو که بالاش نوشته بود تشخیص لوسمی دستم داده بود

دلم برای اون پیرمرد ۷ سالهام تنگ شد

مرگ رو می شناسم ولی این سبک زندگی رو نمی قهمم...پسرفتن در استانه مرگ گناه نیست اما زیبا هم نیست

امید

ninuchka — Fri, 17 Feb 2012 12:26:00 GMT

باز هم خورشید

باز هم امید

باز هم پرواز مرغان بی هجوم باد

پس بیا ما نیز

همسفر باشیم با این

راهیان دشت سبز

همصدا باشیم با

ناقوسهای سرخ یاد

برفراز کوه

اشیان اوج را پیدا کنیم

دست در دستان موج

ساحلی از راستی برپا کنیم

مثل باران بهار

صورت تفتیده این دشت را

با قلم مویی به رنگ سبز

رنگ تازگی

زیبا کنیم

حکایت

ninuchka — Thu, 16 Feb 2012 23:00:00 GMT

بایزید گفت:یگبار به درگاه او مناجات کردم و گفتم:کیف الوصول الیک....چگونه می توان به تو رسید

این شنیدم که طلق نفسک ثلاثا ثم قل الله....نخست خود را سه طلاقه کن و انگه حدیث ما گوی

هزار و یک نکته

ninuchka — Thu, 16 Feb 2012 22:55:09 GMT

نیستی تو=هستی حق

بقدر نیستی تو هستی حق ظاهر می شود

نمی بینی که در رکوع سبحان ربی العظیم و در سجود سبحان ربی الاعلی می گویی

چیپس گوجه ای؟

ninuchka — Sun, 12 Feb 2012 21:36:52 GMT

پیرمرد کنار نوه اش تو سالن بیمارستان نشسته بود ...با دو تا چشم درشت شده از تعجب ادمها رو نگاه می کرد...اثرات فراموشی رو می شد ته نگاهش دید

دخترش دنبال کارهای مریضشون از پذیرش به صندوق در حال حرکت بود و گه گاه به این دو کودک معصوم که ساکت کنار هم نشسته بودند نگاه می کرد ...یکی در اغاز راه و دیگری در نزدیکی اخرین ایستگاه...

کم کم صدای هر دوشون در امد که چیزی برای خوردن می خواهند .دختر اول از بچه پرسید که چی می خواد ؟پسرک کمی جابجا شد و گفت پاستیل خرسی...بعد رو به پدرش کرد وگفت برای شما ابمیوه بگیرم.پدرش اول با تعجب نگاهی کرد بعد گفت نه من چیپس گوجه ای می خوام ...دختر فکر کرد اشتباه شنیده گفت چی می خواین ؟....بابا تکرار کرد چیپس گوجه ای.....ته نگاهش معصومیت موج می زد

دختر با پاستیل و یک چیپس ساده برگشت بوفه چیپس کچاپ نداشته....بعد از تو کیفش یک سس کوچک در اورد و به باباش گفت:این مدل جدیده چیپس را می زنی تو سس می خوری

من داشتم به این دوتا کودک معصوم نگاه می کردم که با هم خوراکیهاشون را قسمت می کردند و صدای خنده شون سالن را پر کرده بود

حکایت

ninuchka — Sat, 11 Feb 2012 19:52:58 GMT

جمعی از زاهدان وفقیهان نزد رابعه ...عارفه بزرگ... نشسته بودند و دنیا را می نکوهیدند و او خاموش بود چون سخن تمام کردند رابعه گقت :هر کس هر چه را دوست دارد به نکوهش یا ستایش یاد می کند

اگر دنیا در دلهای شما ناچیز است ؟چرا از ان یاد می کنید؟

گویند ابراهیم ادهم چهارده سال تمام پیاده سفر کرد تا به خانه کعبه رسید او درین مدت دو رکعت نماز می خواند وقدمی برمیداشت و می گفت :اگر این راه به قدم می روند من به دیده می روم

وقتی به کعبه رسیدخانه کعبه را ندید و با خود گفت این چه حادثه ایست؟شاید به چشم من اسیبی رسیده

ندایی به گوش رسید :چشم تو اسیبی ندیده کعبه به استقبال بانویی رفته که به سوی کعبه می اید

ناگهان رابعه را دید که عصازنان می امد وچون نزدیک شد کعبه به جای خود بازگشت

ابراهیم فریاد زد رابعه این چه شوریست که در جهان انداختی؟

رابعه گفت شور را تو در جهان انداختی که چهارده سال رنج کشیدی تا به خانه خدا رسیدی

ابراهیم گفت اما در حیرتم که چرا مقام تو را نیافتم

رابعه گفت :چون تو در نماز بودی و من درنیاز

تذکره الاولیاء

هزار و یک نکته

ninuchka — Sat, 11 Feb 2012 19:33:11 GMT

فلسفه حرف می اورد و عرفان سکوت

ان عقل را بال و پر می دهد واین عقل را بال و پرمی کند

ان نور است واین تار

از ان دلشاد می شوی و از این دلدار

از ان خداجو شوی و از این خداخو

ان به خدا کشاند واین به خدا رساند

ان راه است واین مقصد

ان شجر است و این ثمر

ان کجا واین کجا